پرچم سرخ خونخواهی
16 تیر 1405 توسط فاطمه نورمحمدی
خیابانها امروز بوی بغض و عشق میدهند… 💔 هر گوشه شهر، هر چهرهای که میبینم، انگار دارد با تمام وجودش میگوید: «ای جانِ ما، زود رفتی». تماشای آمادهسازیهای این مراسم باشکوه، هم دل را میلرزاند و هم سربلند میکند. این یک خداحافظی ساده نیست؛ این آغاز سفری است که ما را تا ابد با تو پیوند میزند.
در هر قطره اشکی که میریزد،با پرچم سرخ خونخواهی، عهدی تازه میبندیم که راهت را ادامه دهیم. زینبی وار انتقام خواهیم گرفت. #آقای_شهید_ایران #باید_برخاست
منهال بن عمرو می گوید: پس از زیارت خانه ی خدا به مدینه برگشتم ودر مدینه محضر امام زین العابدین علیه السلام رسیدم امام فرمود: منهال حرمله در چه حال است؟ عرض کردم وقتی از کوفه بیرون آمدم زنده بود، در این وقت امام دستهایش را به طرف آسمان بلند کرد ودر حق او نفرین کردوسه مرتبه فرمود:《 اَللّهمَ اَذِقهُ حَرَّ الحَدید》خدایا حرارت آهن را به حرمله بچشان. منهال میگوید: از مدینه برگشتم به کوفه دیدم مختار قیام کرده است .چند روزی در خانه بودم تا رفت وآمد دوستان تمام شد ، سپس سوار بر مرکبی شده به دیدار مختار رفتم ، وقتی در بیرون منزل با مختار دیدار کردم ؛ گفت: ای منهال چرا زیر پرچم حکومت ما نمی آیی وباما همکاری نمی کنی؟ گفتم: مکه رفتم واینک در خدمت شما هستم. سپس با افتخار در حال حرکت بودم و مشغول صحبت با مختار ؛ تا وارد کناسه کوفه شد، آنجا چند لحظه ای ایستاد گویی منتظر چیزی بود مختار از مخفیگاه حرمله باخبر شده بود چند نفری را برای دستگیری او فرستاده بود. چیزی نگذشته بود گروهی باشتاب آمدند وگفتند : امیر مژده باد؛ حرمله دستگیر شد اندکی گذشته بود حرمله را آوردند مختار به او گفت: خدارا شکر که مرا بر تو مسلط فرمود ، آنگاه فرمود: 《 الجَزّار، الجَزّار》شترکش ، شترکُش وقتی کارد شترکُش را آوردند دستور داد دستان حرمله را ببُرند وفتی دستهای اورا بریدند فرمود : پاها را نیز ببرند. پاها که بریده شد فریاد زد : 《 النّار، النّار》 آتش، آتش بیاورید . مقداری نی آوردند وحرمله را در میان آن گذاشتند وآتش زدند . از تعجب گفتم : سبحان الله مختار گفت: سبحان الله گفتن خوب است ولی تو برای چه تسبیح میگویی. ماجرای نزد امام رفتن را به او گفتم واینکه امام سه مرتبه گفت: خدایا حرارت آهن وآتش رابه حرمله بِچشان ، مختار وقتی این راشنید از مرکب پیاده شد ودورکعت نماز خواند وبه سجده ی طولانی رفت. بحارالانوار ، جلد ۴۵، ص۳۳۲
